Dit is een interview, in delen. 15 jaar geleden geschreven door Hennie Maatjes, Journalist bij De Nieuwe Revu. Toen gepubliceerd in de Nieuwe Revu, sinds 1 juli weer Revu. Nu herschreven en bewerkt door mijzelf

De hel onder de warme deken-

The Needle and the dammage done

Ongeveer 15 jaar geleden ben ik geinterviewd door Hennie Maatjes, toen journalist bij de Nieuwe Revu. Dit artikel heb ik pas weer gekregen, de copietjes overgetypt. Of het gedateerd is weet ik niet en een paar dingen zijn niet uitgekomen..ik ben nu 1 ding wijzer dan toen: je bent er nooit vanaf, net als Herman Brood zou zeggen, het is een aap die op je rug zit, hij gaat overal met je mee…

De Hel onder de warme deken

Zodra ik het echt kan haten, zal ik het met een lach door mijn vingers laten gaan en het aan mijn broek afvegen.

Dat schreef Liesbeth uit Rotterdam tien jaar geleden in haar dagboek. Twee jaar later had ze de moeizame strijd tegen de heroïne en de aanzuigende wereld daaromheen gewonnen. Nu alweer acht jaar clean zegt ze zeker te weten dat ze er nooit meer aan zal beginnen. Maar toch, als ze het over de smack heeft, praat ze daar met respect over. Het respect van iemand, die de verslaving kent en weet wat de bekoring is. “Dope is een soort bevrijding”, legt ze het probleem uit.”Een warme deken die je over je heen trekt”. Een kameraad die altijd bij je is, wat een geruststellend gevoel geeft. Dus als je afkickt raak je in een rouwproces omdat je en goede vriend bent verloren. En je voelt dat je in de kou komt te staan.

Continue