Ik wil jullie het werk laten zien van Heleen Dekker,niet alleen omdat ik haar al lang ken,maar ook omdat het mij aanspreekt. Heleen en ik kennen elkaar al vanaf onze kindertijd. Deze tekst is van haar zelf:

“Het werk dat ik maak heeft alles te maken met mensen en hun emoties en de constante strijd om te ‘overleven’ in een wereld, waarvan ik vind dat hij, sneller dan ooit, verhardt.
Ik lever mijn strijd vooral op het doek (olieverf en aquarel/inkt).
Keuzes maken, machteloosheid omzetten in wat mijn aanpak zou zijn, de afweging maken tussen wat men goed en kwaad noemt.
Mijn werk is een poging tot vlucht in een heerlijke fantasie. Dat is toch het voorrecht van een kunstenaar?!
Ik schilder wat u ziet. En wie u ziet, dat ben ik.
Ik heb geen pretenties om meer te laten zien dan hoe ik het leven ervaar, maar soms wil ik wel laten zien hoe ik zou willen dat het was.
Het zijn geen boodschappen of lessen en de eindconclusie moet, wat mij betreft, bij de beschouwer liggen.
Uitgangspunten voor mijn werk zijn boeken, film-, dans- en theatervoorstellingen. “

Ga naar haar werk: Galerie Buuf

Zoals gewoonlijk liep ik eergisteren weer met Jimmy buiten door de buurt, een paar straten verder van mijn straat. Als je de hond uitlaat kom je meestal wel dezelfde mensen tegen, die ochtend zag ik een vrouw met haar hond die ik wel eens tegen kom in het bos. Dus ik zei zo: “ ga je weer naar het bos?” Ze begon te vertellen dat niet meer kon en haar hond kon niet ver meer lopen, hij had wat aan zijn poten, best zielig dat hij niet kan rennen en lang lopen. Maar ineens vroeg ze mij of ik iemand ken die voor haar wil werken, ze vertelde verder dat het om haar gehandicapte dochter van 39 jaar gaat.

Nou liep ik net daarvoor toen ik haar tegenkwam, tijdens het wandelen aan van alles te denken. Zo ook ging de gedachte door mij heen dat ik eigenlijk heel ander werk zou willen gaan doen. Iets wat helemaal niets meer met drugs of verslaving te maken heeft, daarna dacht ik ook dat niet zo simpel is allemaal. Het gaat om de keuzes die je maakt in je leven. Dat gegeven is in mijn leven een rode draad. Iedere keuze die je maakt weer, grote of kleine en iedere dag maak je ze weer. Soms ben je geneigd om foute keuzes te maken, het verleidelijke te doen, niet na te denken of juist wel, de keuze tussen goed en kwaad is soms een strijd, daar dacht ik aan..

Read the rest of this entry »

Misschien dat niet iedereen hier om kan lachen. Het is wel een stukje onvervalst Rotterdams. Lau en Tiny in de bocht. Ik lig hiervan in een deuk, tjongejonge nie normaal meer. Lekker Rotterdams toch?! Ik zag dit bij Editie.nl, op youtube worden ze steeds populairder..

Het is weer gezellig kerst, ook in Rotterdam!

[youtube 6NJHwnN6Kp0 nolink]

UPDATE

Vandaag heb ik een pagina erbij gemaakt: de FunPagina, ga maar kijken want het is wel geinig!

Sinds een paar dagen kan je hier niet meer reageren, ik ben er mee bezig om het op te lossen, een nieuw logje plaatsen heeft niet geholpen. Nog een ogenblik geduld aub

Vandaag was het zover. Het Rotterdamse Centraal Station wordt gesloopt. Ik zal je missen! Mijn vertrouwde CS. De plek waar ik uren heb doorgebracht. Waar ik menig voetstap heb liggen, de tram altijd neem en de metro. Ik vond je een geweldig mooi gebouw. Maar het kan niet langer zo. Veels te klein geworden voor dagelijks 100.000 mensen. Nu wordt de hal drie keer zo groot. Tot volgend jaar moeten we nu wachten en dan zullen we het zien, klik hier voor een filmpje

ROTTERDAM – Het oude Centraal Station van Rotterdam was al bijna een halfjaar niet meer toegankelijk voor het publiek, maar woensdag is de sloop officieel begonnen.

‘De beuk erin!’ Met die woorden nam de Rotterdamse wethouder Jeannette Baljeu woensdag de eerste hap uit het Centraal Station. Over anderhalve maand zal er niets meer over zijn van het markante gebouw van architect Sybold van Ravesteyn. In plaats daarvan verrijst een transparant bouwwerk met schuin aflopende voorgevel, onder Rotterdammers ook wel bekend als ‘De Patatzak’. lees verder

Update: Er is even een probleempje met deze post en nou heb ik het weggehaald, zegt MC in de reactie:

Ook ik wou reageren op je CS stukje maar zag dat je hem weggehaald hebt..dus zelfs op je log werd ie gesloopt .

Ik probeer het weer te maken want mijn CS moet op m’n log komen, hoe dan ook .Heb nu weer hetzelfde logje opnieuw gemaakt

…en dat later is nu! Zoals zo veel kids weten mijn twee jongens tot nu toe niet wat ze nou willen worden of wat ze leuk vinden. Het is ook moeilijk om een keuze te maken uit al die opleidingen. Natuurlijk zie ik wel hun talenten (zoals tekenen en op de PC zijn ze goed) en hebben we het erover, vooral weer niet te veel want dan krijgen ze het benauwd.

Tot nu toe zat Nicky op het Grafisch Lyceum, daarna is hij vast gaan werken bij zijn stageplaatst ( een drukkerij) voor drie dagen in de week en geen opleiding meer. Maar dat vind hij niet leuk en wil dat niet blijven doen. Hij gaat nu iets heel anders doen, namelijk dezelfde opleiding (Albeda College) wat Donny nu doet: SPW (Sociaal Pedagogisch Werker).

Read the rest of this entry »

15 januari is mijn moeder overleden, nu 26 jaar geleden. Het sneeuwde die dag en de wereld was wit. De laatste jaren denk ik veel aan haar, meer dan ooit. 27 januari is Toon overleden, mijn broer, 2 jaar geleden, in 2006. Hij heeft gestreden, maar kon niet winnen van de (long)kanker. Het is nog steeds zo raar dat hij er niet meer is. Mijn leven is daarna veranderd en ik mis hem op de gekste momenten en denk aan hem op de gekste momenten, door dingen die je ziet of hoort. Als ik een veegkarretje zie rijden op straat van de Roteb want daar zat hij altijd op of als ik zomaar buiten loop en ik zie een wild vreemde lopen die een beetje op hem lijkt, dan denk ik heel even dat hij het is. Of ik draai zijn muziek waar hij zo gek op was en zie automatisch de vele concerten en bandjes die we samen gezien hebben. Maar ook denk ik eraan dat er tijden waren dat we haast geen contact meer hadden. Ik voel mij daar dan schuldig over, het kwam door mij. ( ik weet het , het schiet niet op,schuldgevoelens) Hij kon er niet tegen dat ik zo’n puinhoop van mijn leven maakte, daar kon hij niet mee omgaan. Gelukkig hadden we op het laatst wel weer meer contact en dat was goed.

Read the rest of this entry »