"Absolutely me…"
Rotterdam: Poging doodslag/moord. Dat lees ik nu en zag ik gisterenavond bij Opsporing Verzocht. Hier is een filmpje. Het is begin december gebeurd. Ik zag op een gegeven moment wel van die rood-witte linten hangen. Echt niet normaal, welke gestoorde gek gaat er op kinderen schieten? Dit is ook Crooswijk, mijn buurt. Ik woon hier een minuut vandaan. Loop er vaak. Ik hoop natuurlijk dat het toch nog goed komt met het jongetje en de dader snel gepakt word.
Gisteren gingen we naar zuid via de Maastunnel. Heb ik voor de gein even een filmpje van gemaakt en met 60 km per uur waren we er in anderhalve minuut doorheen.
Ik heb niet goed geslapen en het is koud, echt koud, maar ja, dat hoort er geloof ik bij
Het is spannend, 71 graden Noord. Wie gaat er winnen. Morgen de finale. Met Stacey, Stan en Thomas. Vooral Cystine vond ik een hele sterke kandidaat. De opdrachten zijn echt zwaar en er wordt heel veel van de kandidaten gevraagd. Het is een keiharde strijd. En het is er koud, ijskoud. Iets wat ik mij nu toch iets beter kan voorstellen.
Over de brug rijden we door naar de straat waar mijn broer en ik vroeger logeerde bij opa en oma. Zij woonde toen nog op de Mathenesserdijk wat ligt aan de Schie. We noemde ze ook altijd opa en oma van de bootjes want je zag de boten vlak voorbij het raam langs komen. Ik wou nog wat foto’s maken voor mijn vader van zijn oude straat. Alles is er nog zo’n beetje hetzelfde als 100 jaar geleden.Op de Dijk zit nog steeds de oude school waar de Duitsers in de oorlog in zaten. Tegenover het huis waar ze woonden. Jammer dat die foto’s mislukt zijn, deze niet en is van het begin van de Dijk.
We waren nog even in West waar ik op de Schietbaanlaan deze spreuk zag staan. Van Rien Vroegindeweij. Ik vind ‘m wel toepasselijk, zo met deze winter die het raam dichtslaat en nu is ie nog dichtgevroren ook . Read the rest of this entry »
alleen gedempte geluiden
van het gekraak van voetstappen
de eerste in de ongerepte sneeuw
Vanaf juni zit mijn vader alweer in het verpleeghuis en wacht nu op een plekje in het volgende verpleeghuis waar hij weer kan gaan wonen met een eigen appartement. Nu heeft hij alleen maar een nachtkastje met bed. Dat wachten duurt nu alleen wel erg lang.
About me: Check The photographic interview in de header! “ Never take life seriously. Nobody gets out alive anyways --. "