Artikelen Verslaving, Drugs/info GGZ

PERSBERICHT

Veeningen, 17 mei 2008

Nederlander wint Travis Jenkins Award 2008

Oeuvre prijs voor behartigen van belangen druggebruikers

De Travis Jenkins Award wordt jaarlijks uitgereikt aan een druggebruiker of ex-druggebruiker die een bijzondere bijdrage heeft geleverd aan het verbeteren van de levenskwaliteit van druggebruikers. De Award voor 2008 is toegekend aan de Nederlander Theo van Dam. De prijsuitreiking vond plaats tijdens de Harm Reduction Conference in Barcelona, 11-15 mei.

Van Dam was genomineerd door drie verschillende organisaties; het Portugese ABDES/GIRUGaia, een spuitomruil HIV-preventieproject in Porto welke ook een gebruikersorganisatie ondersteunt, ten tweede de Spaanse gebruikersorganisatie; Asociacion de Usarios uit Barcelona en tot slot het Black Poppy magazine uit Groot Brittannië.

Tijdens de uitreiking werd Van Dam geprezen om zijn inzet en doorzettingsvermogen, maar vooral om zijn respect voor anderen. Hoewel hij uit zijn werk als belangenbehartiger voortdurend kritiek geeft, was de jury van mening dat de werkwijze van Van Dam naar zowel hulpverleners, beleidsmakers en anderen altijd zeer respectvol is. Hij heeft voor zichzelf een bijzondere positie gecreëerd, hij hoort niet echt bij de beleidsmakers en niet echt bij de gebruikers, maar kan met beide groepen prima werken.

“De prijs is juist nu heel bijzonder omdat in Nederland de situatie er voor gebruikers op achteruit gaat, terwijl andere landen steeds meer progressie maken. In steeds meer landen wordt belangen behartiging steeds vaker als landelijk netwerk gesteund en gefinancierd”, aldus Theo van Dam.

Tijdens de Harm Reduction Conference is veel aandacht besteed aan mensenrechten. Van Dam benadrukte in zijn dankwoord dat in zijn ogen de International Harm Reduction Association (over het verbeteren van de levenskwaliteit van gebruikers) en de Verenigde Naties (over mensenrechten) de handen ineen moeten slaan. Van Dam: “En wanneer men inderdaad Harm Reduction toepast volgens Human Rights principes is een vervolg even logisch als wanneer men Human Rights toepast via Harm Reduction, namelijk legalisatie!” Hij riep de ruim duizend aanwezigen op om volgend jaar tijdens de International Harm Reduction Conference in Thailand het thema legalisatie breed op de agenda te zetten en te bediscussiëren. “Wanneer men dat niet zou doen zou ik dat ervaren als een criminele nalatigheid.”

Theo van Dam

Theo van Dam was in de jaren zeventig verslaafd. Nadat hij met succes was afgekickt, besloot hij zich in te zetten voor druggebruikers. Eerst heeft hij een aantal jaren op een crisiscentrum gewerkt, waarna hij een experimenteel project voor Aids-preventie onder gebruikers heeft gecoördineerd. Na zes jaar is hij overgestapt op belangenbehartiging, gezondheidsbevordering en beleidsadvisering. Hij bedacht in de jaren tachtig een safer-use training. Indertijd werd hij daarom verguisd, je moest gebruikers immers leren af te kicken en niet om te gebruiken. Nu wordt deze training (veel beter uitgewerkt) in vele landen gegeven. Ook nam hij het initiatief tot een jaarlijkse internationale gebruikersdag, IDUD (International Drug User Day). Op dit congres houden vooral gebruikers de voordrachten. Een andere door hem ontwikkelde training richtte zich op dealers (‘Naar een sociaal dealerschap’) en hij organiseerde een training ‘Omgaan met je hulpverlener’.

Van Dam houdt zich nu bezig met het verbeteren van de levenskwaliteit van gebruikers en het geven van brede trainingen, die speciaal gericht zijn op organisaties waar weinig geld te besteden is. Hij vindt dat hulpverleners en organisaties creatief moeten willen denken. Tevens is hij lid van de kenniskring van het Lectoraat Verslavingszorg bij hogeschool INHolland

‘If I Could Be Clean Enough

I’d be free of that dirt

Not just the fysical dirt

The dirt inside you know?’

Harm Reduction

Wat is Harm-Reduction? Het betekend letterlijk: gezondheidsschade verminderen. Harm reduction staat ook voor een bepaalde manier van denken, die officieel ontstaan is in 1990. Harm reduction wil de negatieve gevolgen (schade) van het gebruik van drugs verminderen voor de gebruikers, hun omgeving en de samenleving. Men streeft een daling van de druggerelateerde schade na, waarbij het succes van de aanpak niet noodzakelijk afhankelijk is van een daling van het gebruik.

Eén van de kenmerken van deze visie is de pragmatische aanpak. Er wordt kort op de bal gespeeld, er wordt gewerkt met de situatie zoals die zich voordoet. Daarnaast worden er geen morele uitspraken gedaan over bijvoorbeeld het druggebruik. Men erkent ook dat het in de eerste plaats de druggebruikers zelf zijn die de schade kunnen beperken.

Uiteraard is harm reduction niet enkel een filosofie, maar ook en vooral iets dat in de praktijk wordt gebracht.

Toen in de jaren 80 drugsverslaafden hiv en aids kregen was het erg noodzakelijk om spuitomruil op te gaan zetten, dit in het belang van de volksgezondheid. Mensen zoals Nico en Dominee Visser hebben zich daar keihard voor ingezet. Uiteindelijk werden Op Perron Nul soms 1000 spuiten per dag verstrekt en nu zijn er vaste plekken in elke stad in nederland waar men schone spuiten kan krijgen. ook is het in Amerika overgenomen, alhoewel het daar nog steeds erg controverioneel is. Als je tegen drugs bent, kan je immers geen spuiten verstrekken. Meer info op Harm Reduction Coalition

Spuitomruil: Gebruikte injectienaalden worden ingezameld en geruild tegen nieuwe steriele naalden. Op die manier probeert men de besmetting van injecterende druggebruikers met virussen zoals HIV en hepatitis terug te dringen, maar ook andere gezondheidsrisico’s verbonden aan het injecteren (bijvoorbeeld abcessen) te voorkomen, de risico’s voor de omgeving te verkleinen en injecterende druggebruikers aan te zetten om meer diepgaande zorg- en hulpverlening te zoeken door hen gericht door te verwijzen.

Een ander voorbeeld is het verstrekken van methadon. Men schrijft het voor aan mensen met een heroïneafhankelijkheid met als doel hun gezondheid te beschermen (geen injecterend druggebruik meer) en hun levenskwaliteit te verhogen (geen tijd meer spenderen aan op zoek gaan naar geld en drugs, meer tijd om werk te zoeken, enzovoort).

Ook bepaalde campagnes vallen onder de noemer harm reduction, zoals de Partywise-campagne (met als doel mensen te informeren over de risico’s van partydrugs en tegelijkertijd illegale drugs in de uitgaanswereld bespreekbaar te maken) en de alom bekende BOB-campagne.

Harm Reduction is dus ook een belangrijk uitganspunt van het Nederlandse drugsbeleid. Er ligt nog steeds de nadruk op het voorkomen van drugsgebruik en het beperken van de risico’s en de schade die drugs teweeg brengen. Dit zowel voor drugsgebruikers zelf als voor hun omgeving.

Doel

Het doel van het Nederlandse drugsbeleid is onder meer dat er een scheiding der markten ontstaat tussen harddrugs en cannabis. Zo wil de overheid voorkomen dat cannabisgebruikers worden gemarginaliseerd of dat zij in aanraking komen met andere, gevaarlijkere drugs.

Cannabisgebruikers afschermen

De gedachte hierachter is dat een cannabisgebruiker die drugs koopt van een illegaal opererende dealer, een grotere kans loopt om met harddrugs in aanraking te komen. Door de handel in harddrugs en cannabis uit elkaar te trekken, kunnen gebruikers van cannabis beter worden afgeschermd van vormen van drugsgebruik die veel schadelijker zijn voor de gezondheid. Daar tegenover staat de harde aanpak van bezit of verkoop van harddrugs.

Spiritualiteit als invalshoek voor herstel

Er zijn vele wegen om jezelf te helpen om te herstellen van psychisch lijden. Deze keer heeft de Werkgroep Herstel Basisberaad Rijnmond een en ander te melden over wat spiritualiteit kan betekenen voor je herstel. Dit overigens MET kritische kanttekeningen.

“We zijn zo druk bezig met onze emoties onder controle te houden dat we niet toekomen aan te dromen van onze oneindige mogelijkheden.” (Ramtha)

Spiritualiteit is heden ten dage een uitermate breed begrip. Er valt van alles onder wat door sommigen van ons als ‘zweverig’ ervaren wordt zoals reiki, edoch ook vrij ‘aardse’ zaken als meditatie. Sommige mensen helpen zichzelf om beter in het leven te staan via een bepaalde religie of levensovertuiging, een therapeut, een schrijver, sjamanisme, spiritueel dansen enzovoorts. Anderen vinden in een combinatie van een en ander hun weg en waarheid. Ook zijn er die maar blijven zoeken. Ze denken ‘het’ te vinden in zus of zo en vervolgens blijkt dat het dan niet te zijn en gaan ze weer met het volgende aan de slag. Het is dan een weg van hoop, teleurstelling, hoop enz. Dat is een schaduwzijde van spiritualiteit: je kunt de weg kwijtraken door er te veel mee bezig te zijn. Je kunt jezelf erin verliezen.

“Opruimen doen we niet door op te bergen maar door los te laten.” (Sanne Wallis de Vries)

Uiteindelijk draait het volgens onze werkgroep erom om kracht te vinden IN JEZELF maar daarbij kun je je wel degelijk gesteund voelen door diverse vormen van spiritualiteit toe te passen. Meditatie kan bijvoorbeeld helpen om rust te vinden en om vanuit die rust meer bij jezelf te komen, bewuster in het leven te staan. En alleen als je leert om goed bij jezelf te blijven, kun je actief je eigen partner zijn in je herstelproces van psychisch lijden. Belangrijk is naar onze mening om met beide voeten op de grond te blijven staan en een ander niet op te dringen wat voor jou werkt.

“Iemand die liefheeft zonder voorwaarden is nooit gehecht aan de afloop.” (Paul Ferrini)

Mits juist aangepakt, kan spiritualiteit je meenemen op een fascinerende reis van zelfontdekking, mededogen met jezelf, zelfacceptatie, heling en zelfrespect. Deze reis gaat gepaard met het herontdekken van innerlijke pijn en struikelblokken en vergt dan ook moed en doorzettingsvermogen. Je moet helder kunnen kijken en schiften. Stap voor stap werk je liefdevol toe naar een stadium waarin je kunt zeggen: “Ja, grotendeels ben ik er”.

“Als je vergeeft, maak je jezelf van slachtoffer tot winnaar.” (Rita Jonker)

Het kan overigens wel eens lastig zijn voor onze doelgroep, waarvoor psychisch lijden een terugkerend fenomeen is, om de spirituele weg van herstel te scheiden van de laat maar zeggen medische weg. Spiritualiteit en hulpverlening willen elkaar nogal eens bijten. Dat kan heel verwarrend zijn! In de hulpverlening gaat het nogal eens om symptoombestrijding, via medicatie en/of therapie. Je ‘ziekte’ staat centraal. Bij spiritualiteit gaat het daarentegen om hoop, bewustwording, om het ontdekken van je eigen kern, je innerlijke kracht, je kwaliteiten. Psychiatrie en spiritualiteit vormen aldus een volledig ander kader waarbinnen je herstel van psychisch lijden en/of verslaving zich kan afspelen.

“Als je je met niemand vergelijkt, word je wie je bent.” (Krishnamurti)

Of het nou om psychiaters gaat of om mensen die zich professioneel met spiritualiteit bezighouden, het blijft mensenwerk. Hulpverlening kan baten maar ook beschadigen. En zo zijn er ook lieden die zich als spiritueel presenteren maar het ondertussen niet zijn. Of die misschien aan de ene kant ver zijn op hun spirituele pad maar aan de andere kant ook maar gewoon mensen met hun gebreken. Die bijvoorbeeld het helpen van mensen via spiritualiteit onzuiver laten worden door misbruik van hun macht door bijvoorbeeld sexuele gevoelens mee te laten spelen in het contact met jou. En dus moet je altijd op je eigen kompas varen en niet de macht uit handen geven aan welke ‘goeroe’ dan ook want dan kun je wel eens bedrogen uitkomen!

“Liever de dader van mijn toekomst, dan slachtoffer van mijn verleden!” (Karin Bloemen)

In het vervolg van dit artikel bijdragen van een aantal van onze werkgroepleden. Liesbeth Vollemans belicht wat voor rol spiritualiteit in haar proces van herstel van psychisch lijden betekent. Erwin Tukker vat een en ander kernachtig samen in een gedicht. Jan-Willem Bijl heeft het over ‘profeten van de psychiatrie’ en legt daarin een link naar spiritualiteit. En Susan M.L. Leijnse komt met een toepasselijke songtext.

“Haat kan geen haat verdrijven; enkel liefde is daartoe in staat.”
Martin Luther King

Bijdrage van Liesbeth Vollemans, bewerkt door Susan M.L. Leijnse

Spiritualiteit loopt als een rode draad door mijn leven. Er is altijd ‘meer` geweest. Als vierjarige droomde ik vaak over een enorm hoge berg. Deze moest ik beklimmen. Het duurde heel lang en was zwaar maar op de top stond ik dan bij een enorm kruis, het symbool van het geloof. Nederlands Hervormd werd ik opgevoed. Bidden voor het eten, naar de school met de Bijbel. Toen ik ouder werd, ging ik mijn eigen weg volgen om mijn God te ontdekken in mijn leven.

Al jong vroeg ik mij af waarom ik hier ben, wie ik ben en hoe ik gelukkig word. Liefde is voor mij alles, het is het licht. Door liefde te geven, vind je het ware geluk. Maar dat kan pas als je eerst van jezelf houdt en daar begon mijn worsteling, mijn missie. Op mijn vierde werd ik uit huis geplaatst voor twee maanden. Mijn moeder herkende ik daarna niet meer. Ik voelde me mislukt, dom en lelijk. Het gevolg was dat ik wanhopig op zoek ging naar liefde. Toen als puber de warme deken en zachte streling van de heroïne mij aanraakte, was ik verkocht. Het bood geborgenheid, vergetelheid en onderdrukte mijn depressieve buien. Maar de prijs was te hoog: ik werd een slaaf. Het was zwaar lijden wanneer ik bijvoorbeeld doodziek wakker werd zonder dope. Dat was de hel op aarde; hoe kreeg ik ooit mijn hemel terug?

Ik moest het schijnbaar allemaal meemaken. Ik moest mijn eigen God vinden, mijn god van liefde, geborgenheid en vergeving. Maar niet zonder eerst alles kwijt te raken waarvan ik hield. Mijn jeugdliefde en ik verkochten al onze spullen vanwege onze verslaving. Ik was aan hem verknocht maar moest hem en de hele scene opgeven om de negatieve spiraal te doorbreken. Het was een hard gelag, ik werd vreselijk depressief en eenzaam. In die periode kwam ik bij de Pinkstergemeente terecht. Al snel kwam ik erachter dat dat niets voor mij was: te veel regels en omgangsvormen. Ik zocht naar God maar kon hem daar niet vinden.

Onder meer de dood van dierbare mensen zette mij aan tot een verdere zoektocht naar heling. Ik ging door diepe dalen maar met de blik omhoog, op zoek naar het hogere. Al biddend kwam ik er in een dialoog met God achter dat een persoonlijke relatie ook voor mij mogelijk was. Daarnaast ging ik spirituele boeken lezen zoals “Een ongewoon gesprek met God” van Neale D. Walsch (www.boykollee.nl/god_01.html). Ik putte er kracht uit en bevestiging dat ik op de goede weg was, dat mijn manier van geloven, los van het traditionele geloof, óók goed is. Ik ging mijzelf meer accepteren en de moeite waard vinden. De duisternis om mij heen boog ik om naar het licht door goede keuzes te maken zoals weer een opleiding volgen. Ik kreeg opnieuw een relatie en twee kinderen daaruit. Dat alles kwam op mijn pad.

Ook een bijna-dood ervaring bracht mij in contact met God en met mijn diepere zelf. Deze ervaring deed mij nog meer beseffen dat er leven is na de dood, dat je doorgaat in een andere dimensie. Maar ook dat het mijn tijd nog niet was. Dat je moet vechten in dit leven, er wat van moet maken en er vooral ook van genieten. Het is zo belangrijk om rust te vinden en te genieten: van muziek, kunst, kleuren, vormgeving, de natuur, de wind en zoveel meer. Dit alles is voor mij een steeds groter wonder. Ik ben erachter gekomen dat God overal in zit, ook in mijzelf. We zijn allemaal met elkaar verbonden deeltjes van God. We zijn verschillend maar toch hetzelfde. Ik ben mateloos geïntrigeerd door relaties, hoe mensen met elkaar omgaan, hoe mensen doen en waarom ze het doen. Mijn zoektocht is nog lang niet afgelopen, ik leer iedere dag bij.

Misschien was mijn bewuste keuze voor het positieve wel die berg waarvan ik droomde toen ik klein was. Ik moest hem alleen wel beklimmen en een berg beklimmen is een strijd. Maar ik kom wel aan die top, bovenop die berg met het kruis…Jan-Willem Bijl, opgetekend en bewerkt door Susan M.L. Leijnse

Waar psychiater Freud een ziekteleer ontwikkelde, ging zijn leerling Jung uit van een heilsleer. Freud – zijn naam zegt het al, ‘Freude’ ofwel vreugde – baseerde zich als hulpverlener op de aanpak van problematiek in het onderbewuste op het gebied van lust, driften. Jung – jong en vernieuwend – ontwikkelde daarentegen als weg naar herstel een Heilsweg. Hij ging niet zozeer uit van ziektesymptomen ten gevolge van beschadigingen in de jeugd maar van het terugvinden van de gezonde kern van de mens. Aldus sloeg hij een brug naar esotherie, spiritualiteit. Hij zag in dat er veel meer is dan wij op het eerste gezicht met ons gezond verstand beseffen. Hij hield zich bezig met metafysica ofwel wat alle religies bindt.

Freud en Jung kunnen we in zekere zin doorlinken naar de huidige begrippen rehabilitatie en herstel van psychisch lijden. Rehabilitatie, dat wat de hulpverlening voor je kan betekenen, gaat nog vaak om symptoombestrijding. Bij herstel gaat het om het wakker maken van je eigen genezende krachten. Psychische problematiek valt niet altijd te genezen maar je kunt wel tegenkrachten oproepen om een en ander te balanceren. Spiritualiteit staat dan voor de reis om die krachten te (her)ontdekken.

Persoonlijk sta ik een synthese voor van psychiatrie, spiritualiteit en vooral ook gezond verstand. Ook ga ik uit van de wereldleraar Jezus. Hij heeft als het ware de mensheid collectief op een hoger peil gebracht. Het zondebesef werd gereduceerd tot een individueel psychologisch probleem. Voor mij is spiritualiteit de filosofie die zich het best met het meest essentiële van de mens bezighoudt, namelijk zijn puur kosmische bewustzijn. Verlichting is een proces binnen het spirituele: het bewustworden van je spirituele kern, los van je biologische opmaak, levenservaring en je bewuste en onbewuste herinneringen. Vergelijk het maar met een orkaan. Een orkaan heeft een kern van stilte met daaromheen heel veel beweging.

Songtext: Er is geen weg naar vrede

(Elly en Rikkert Zuiderveld)

refr.:

Er is geen weg naar vrede

Vrede is de weg

Er is geen weg naar vrede

Vrede is de weg

Al had je gezocht

Al had je gekocht

Alles wat erop leek

Al heb je geloofd

Al heb je geroofd

Alles waar je naar keek

Al heb je verwacht

Al heb je gedacht

Dat je ’t vinden zou

Vrede is alleen in jou

Vrede is in jou

refr.

’t Is niet in de bijbel

Niet in de koran

Ook niet in de i ching

Niet in een kruisje

Niet in een kaftan

In geen enkel ding

Niet in een jointje

Of een klontje

Of een vreemde vrouw

Liefde is alleen in jou

Liefde is in jou

refr.

Niet in yoga

Niet in ‘n toga

Niet in Boeddha

Niet in Krishna

Niet in Vishnoe

Niet in ’n goeroe

Niet in scholen

Niet in symbolen

Niet in seks en

Niet in de heksen

Niet in wat ik zeg

Vrede is de weg

Tot besluit nodigen wij u wederom uit om te reageren op onze artikelenreeks. Het volgende nummer van Denkraam zal een bijdrage van ons bevatten onder de titel: “Herstel: baat of schaadt hulpverlening?”

Werkgroep Herstel Basisberaad Rijnmond

Ondersteuner: Foekje Bok; overige werkgroepleden: Jan-Willem Bijl, Jan B. Burger, Susan M.L. Leijnse, Erwin Tukker en Liesbeth Vollemans

Auteur: Susan M.L. Leijnse

Voor het symposium over drugs in de PK, mei 2007

Onlangs heb ik een boekje uitgegeven, wat heet: Junkie in de Rotterdamse Drugscene, een verhaal over hulpverlening of het ontbreken daarvan. De rode draad gaat over mijn ervaringen in de verslavingszorg met verschillende hulpverleners. Vanaf 1981 loop ik daarin mee. Vanaf toen kwam ik ook hier in de Pauluskerk. De aanleiding om die ervaringen op te schrijven kwam door een gesprek met een hulpverleenster van jeugdzorg. Ik had haar een paar jaar meegemaakt. Mijn kinderen kwamen onder toezicht te staan toen ik was teruggevallen met gebruik. In dat gesprek gaf zij aan dat er veel hulpverleners en vooral collega’s van haar, zo weinig weten over drugs en druggebruik. In Jeugdzorg worden ze er steeds vaker mee geconfronteerd, met druggebruik maar kennis en hoe ermee om te gaan is een taboe. Hulpverleners laten zich vaak te snel lijden door hun eigen interpretaties of eigen normen en waarden, nog erger, vooroordelen. Wat ook weer vaak voortkomt uit angst omdat ze er niks vanaf weten. Dus toen ben ik gaan schrijven. Over goede en slechte hulpverleners. Hier volgt een stukje uit mijn boekje:

Als ik het dan toch over ‘goede’en ‘slechte’hulpverleners heb, zal ik uitleggen wat ik daar onder versta: vanwege het machtverschil;hulpverlener-client zijn er kenmerken en overeenkomsten t.a.v. ‘goede’hulpverleners zoals:- gelijkwaardigheid- vertrouwen, band opbouwen- kan goed luisteren- hulpverlener kan zichzelf ook blootgeven, laat een stuk van zichzelf zien- overleg is altijd mogelijk- waardoor je geen gedwongen keuzes hoef te maken waar je toch niet achter kan staan- kan improviseren- kan open staan

t.a.v. een ‘slechte’ hulpverlener:- geen gelijkwaardigheid, maar een machtverschil(hulpverlener voelt zich ‘beter’dan client, heeft er immers voor geleerd))- kan niet goed luisteren- bekijkt de client door een bril van eigen normen en waarden- heeft vooroordelen- is eigenlijk bang voor client- is vertrouwen onmogelijk- schermt zichzelf af achter een masker van:beroepshouding- verschuilt zich achter de regels van de instelling waar hij/zij werkt

Wat mij door al die jaren heen aan de “goede’hulpverlener is opgevallen is vooral dat hij/zijop een basis van gelijkwaardigheid een gesprek aangaat. Deze hulpverlener verteld vaak ook iets van zichzelf over priveleven, waardoor heel snel een basis van vertrouwen ontstaat.Deze hulpverlener kan heel goed luisteren en is ook vaak iemand die je snel doorverwijst doeltreffend werkt en meteen jou op een goed spoor weet te zetten..Een ‘slechte’bekijkt jou heel snel door die bril van eigen normen en waarden en vaak ook vooroordelen zoals:iedere junk steelt, liegt en bedriegt en zo word je ook behandeld..vaak ook heeft diegene verkeerde verwachtingen:bijvoorbeeld moet iedereen maar afkicken…en ook vaak verschuilt hij/zij zich achter de regels van de instelling waar men werkt.

Jammer genoeg kan je juist door die soort hulpverleners nog meer in de problemen raken, inplaats van eruit, en zijn de gevolgen groot door soms misplaatste arrogantie of onwetendheid.En dan is er nog iets. De hulpverlening buiten de drugshulpverlening, zoals: Raad van Kinderbescherming, Jeugdzorg, Uitkerende instanties, Psychiatrie, Ziekenhuizen, weten helemaal niets(of weinig) over drugs en de gevolgen ervan m.b.t. je sociale contacten, werk, eventuele kinderen, ouders, enz. Ik zeg: Het gaat om de gevolgen voor de mens en haar/zijn omgeving en vooral de mens achter de verslaving. Blijf vooral daar naar kijken als hulpverlener en zie niet alleen die drugs, want we zijn en blijven allemaal mensen.

Ook de Pauluskerk isj hulpverlening. Door alle jaren heb ik er hier veel gekend. Het verschil met deze hulpverleners is dat ze niet van achter hun bureautje werken, niet teveel vergaderen maar in de praktijk bezig zijn. De PK is altijd een laagdrempelige opvang geweest.

Vanaf 1981 kwam ik hier in de Pauluskerk. Ook de PK heeft een grote rol gespeelt in mijn weg naar afkicken en herstel. Op een gegeven moment ben ik vrijwilligerswerk gaan doen voor KSA, dat heeft mij geholpen om clean te worden. Sommige heb ik hier jaren gekend. Zoals Ma en Ab of Annet en Bea, Inge en Wil Met Ma lag ik nogal eens in de clinch, maar toen was ik ook wel lastig! Vele uren heb ik in het eethuis doorgebracht en had vaak toffe gesprekken met Saskia. Zo kan ik nog meer namen noemen, ik heb er vele gekend, ook de mensen van de vredeswinkel. Met sommige had ik een hele goede band.

Tot nu toe heb ik hele toffe reacties gekregen op mijn boekje. Ook is het heel leuk dat het gekocht is door veel verschillende mensen zoals: hulpverleners, druggebruikers, mensen door heel nederland via mijn weblog die soms niets met druggebruik te maken hebben of ervan af weten. Het leukst is dat het door verschillende soorten mensen wordt gelezen. Ook van hans heb ik reactie gekregen, voor hem was het zo herkenbaar, hij had het allemaal van dichtbij meegemaakt. Het plan is nu om misschien het boekje te promoten onder meer hulpverleners bij het Bouman en dan vooral de uitzendkrachten die soms weinig weten over drugs en druggebruik. Jammer genoeg zijn er steeds minder echt betrokken hulpverleners werkzaam in de verslavingszorg en daarom blijkt het dat het hard nodig is. Ik hoop dat het gaat lukken!

Ik kom de laatste jaren niet meer in de PK, maar ik zal het missen. Een tijdperk wordt afgesloten, het waren vaak roerige tijden. Er moet een goede plek voor in de plaats komen maar daar zit de samenleving niet op te wachten. Met actievoeren moet er dan op aangedrongen worden wat onlangs pas weer is gebeurd met het kraken van een pand. Ik wens nog steeds 1 wens en dat is dat gebruikers en daklozen mensen serieus worden genomen, nu en in de toekomst en met respect behandeld gaan worden want zo hoort het ook.

Adressen en telefoonnummers van hulpverlenende instantiesGGZ-Nederland GGZ (geestelijke gezondheidszorg) stond voorheen bekend als RIAGG.
Je kunt hier terecht als je psychische of emotionele problemen hebt, waar
de huisarts of de maatschappelijk werker je niet verder mee kan helpen.
In veel gevallen word je hiernaar doorverwezen door je huisarts,
maar een verwijzing is niet noodzakelijk.

Je kunt ook zelf contact opnemen met de GGZ.
Consulten aan het GGZ worden betaald door je verzekering
(wel eigen bijdrage). http://www.ggznederland.nl/links/ggz/index.html

S.O.S telefonische hulpdienst

Je kunt over alles bellen, en hoeft dus niet persé in de problemen te
zitten om contact op te nemen. Je kunt bellen om je hart te luchten,
je zorgen te delen of om raad te vragen. Hierbij kun je anoniem blijven,
geheimhouding is verzekerd.

Je kunt er dag en nacht, 24 uur per dag terecht.
Daarnaast beschikt de S.O.S telefonische hulpdienst over informatie
en adressen van andere hulpverlenende instanties.
http://www.sostelefonischehulpdienst.nl/

Telefoonnummer van S.O.S telefonische hulpdienst:
Er is nu een landelijk nummer; je wordt automatisch naar de
dichtstbijzijnde telefonische hulpdienst doorgeschakeld. Dat nummer is:

0900-0767 (5 eurocent p/m)

Specifieke informatie over:

- ADHD bij volwassenen: http://www.hersenstorm.com

- Angst /Fobie / Paniek en/of Hyperventilatieklachten: http://www.ipzo.com

- Automutilatie: http://www.wegwijs.org

- Away from pain: http://www.awayfrompain.com/nl/

- Borderline Chat: http://www.clubs.nl/community/default.asp?clubid=177843

- Bordeline site incl. Chat : http://www.bordie.nl

- Burn-out: http://www.xs4all.nl/~loutre/textversie.html

- Creatieve therapie: http://www.creatievetherapie.nl

- Depressie: http://www.depressiestichting.nl

- Drankproblematiek: http://www.drankjewel.nl/content/show.asp?RecId=9

- Eerstelijnspsychologen: http://www.lve.nl

- Eetstoornissen: http://www.sabn.nl

- Fobieclub Ned: Angst- en Dwangstoornissen: http://www.fobieclub-nederland.nl

- HIV/AIDS:http://www.aidsmap.com/ en HIV Vereniging Nederland

- Huiselijk geweld: http://www.ministerievanjustitie.nl/b_organ/nhg/index1.htm

- Incest: http://incest.beginthier.nl

- Incest/seksueel misbruik: http://www.cgso.be/adressen/incest.html

- Kinderhulp: Voor kinderen tot 18 jaar: http://www.kindertelefoon.nl

- Kindermishandeling meldpunt: http://www.amk-nederland.nl/

- Lotgenotencontact: http://www.lotgenoten.nl/

- Medicijnverslaving: http://www.apotheek.org/informatie_brochure.tpl?sku=973527060513560&cart=987535975743217&zoekterm=verslaving

- Persoonlijkheidsstoornissen: http://www.moeilijkemensen.nl

- Pesten: http://www.pesten.net

- Post Traumatische Stress Stoornis: http://ptss.winkelman.info

- Psychische en psychiatrische problemen, stichting voor mensen met,.:
http://www.stichtingpandora.nl

- Psychomotorische therapie: http://www.pmtinfosite.nl

- Rouwen, wat is rouwen?: http://www.rouw.nl

- Sexueel misbruik, Informatie voor slachtoffers van seksueel geweld en hun omgeving
http://www.deurknop.nl/index.php

- Schizofrenie: http://www.nvvp.net/index.asp?a=10789&s=2803&p=1

- Verslaving: http://www.jellinek.nl

- Zorgen voor een zieke of verslaafde ouder: http://www.blixum.nl/r.php?id=764

_{Als je graag wat links toegevoegd ziet, mail ons dan even.}

[ Bericht 29% gewijzigd door DarkElf op 26-03-2005 09:37 ]

Wat is HSP?Een HSP (Highly Sensitive Person) is iemand die gevoeliger is voor indrukken van de buitenwereld dan gemiddeld. Wat dat betekent, is waar deze site over gaat. Het gaat om subtielere nuances waarnemen, sneller overprikkeld raken, je daarom terug willen trekken en nog veel meer.Wat bedoelen we met Indrukken?

Elk moment van de dag doen we indrukken op, via onze zintuigen. We zien iemand op straat lopen, het geluid van een langsrijdende trein, de geur van bloemen, de sfeer in de kamer waar je binnenkomt, de smaak van een chocolaatje. Alles is een prikkel. Een HSP heeft wat meer tijd dan gemiddeld nodig om al die indrukken te verwerken. Daarom willen ze zich terugtrekken om dat verwerkingsproces te helpen. Als ze die kans niet krijgen raken ze nogal snel over hun toeren.

Wat kun je er mee?

Nou, om te beginnen heb je een aantal eigenschappen waar je goed gebruik van kan maken. Je bent namelijk beter in het signaleren van fouten en dus in het vermijden ervan. Je doet je werk gewetensvol en dus werk je vaak ook hard. Je kunt je heel goed concentreren als je niet door andere mensen wordt afgeleid. Je kunt heel goed erg kleine nuanceverschillen opmerken in kleuren, kleding of sfeer bijvoorbeeld. Je bent in staat om veel dingen op een dieper nivo te verwerken. Je kunt andere mensen heel goed aanvoelen, vaak ook planten en dieren. Je denkt vaak na over de diepere dingen van het leven.

Wat zijn je valkuilen?

Je valkuilen volgen natuurlijk ook uit het vorige. Omdat je je zo goed kan inleven, kun je je verliezen in de emoties van een ander, je weet dan niet meer of die emoties nu van jou zijn of van die ander. Omdat je gewetensvol je werk doet, kan het dus gemakkelijk gebeuren dat je het te goed wil doen, dat je te perfectionistsch bent. En omdat je hard werkt kan je jezelf aan een soort van burn-out helpen. Ook kan je soms te bang zijn om een fout te maken, met als gevolg dat je dan maar niets doet.

Is het erfelijk?

In bijna alle gevallen is hooggevoeligheid erfelijk. Heel vaak is een van je ouders dat ook. Maar het kan wel zijn dat die ouder er bijna een levenswerk van heeft gemaakt om dat maar niet te erkennen en zich er tegen te verzetten. Kijk maar eens goed naar je ouders, want het is te achterhalen van wie het komt.

Zijn er meer mensen die dit hebben en hoe gaan jullie hiermee om? Hoe beïnvloedt het jullie leven? En zijn jullie er ook blij mee, net als ik, of vervloek je het? Ik ben benieuwd. Voor de geïnteresseerden onder ons, meer info over hooggevoeligheid: Hooggevoelig.nl

Rotterdam, 30 – 01 – 2005 Psychische problematiek, verslaving en rehabilitatie

De afgelopen twee jaren ben ik betrokken bij het Basisberaad te Rotterdam.Het Basisberaad is dus een instelling die opkomt voor de belangen van psychiatrische patienten. Ik voelde mij al snel thuis want ik kwam er ook nog meer achter dat verslaafde mensen en mensen met psychische klachten nogal wat gemeen hadden. Overeenkomsten zijn bijvoorbeeld:

-Herstellen, na een opname in een kliniek komt het bij beide categorien voor dat men weer terug kan in de maatschappij.

-Verslaving heeft veel weg van een psychische stoornis want bijvoorbeeld net als bij een psychose heb je er geen controle meer over

-80% van de mensen met een drugsverslaving hebben last van psychische klachten zoals bijv, fobieen, dwangneuroses, angsten, depressies. Het kan zijn dat klachten al aanwezig waren, voordat men drugs ging gebruiken of het zijn drugsgerelateerde klachten, bijvoorbeeld een coke-psychose is.

-beide groepen krijgen te maken met vooroordelen

-terugkeer in de maatschappij en rehabilitatie is voor beide groepen moeilijk, zeg maar voor sommige mensen onmogelijk geworden.

-eens een gek, altijd een gek, of, eens verslaafd, altijd verslaafd.

- beide groepen hebben te maken met terugvallen.

Met mijn verslavingsachtergrond en langdurige psychische problemen kan ik spreken van jarenlange ervaringen in beide, verslavingszorg en psyciatrie. Allereerst een vraag: is afkicken een vorm van herstel? Ik denk van wel, afkicken is herstellen, en afkicken is resocialiseren. Terugkeer in de maatschappij. Afkicken is een soort van inhaalactie en dat zou je ook van rehabilitatie kunnen zeggen.

Rehabilitatie methoden helpen cliënten met ernstig psychisch lijden bij hun herstel. Rehabilitatie heeft als doel cliënten met succes en naar eigen tevredenheid in de samenleving te laten functioneren. De methoden ondersteunen cliënten bij door hen zelf geformuleerde doelen. Die doelen kunnen op elk levensterrein liggen

Afkicken is herstellen

Afkicken van de hard of softdrugs, alcohol, medicatie zoals valium of combinaties, daarvan hebben mensen allemaal een eigen manier, herstellen doe je op een eigen manier. Herstellen van een lange periode ziek zijn. Herstellen van een leven in een andere wereld, je komt als het ware terug uit een heel ver land, dan moet je weer wennen en herstellen, ja zelfs helemaal terugkomen. Weer helemaal mee gaan doen met alles, met de maatschappij, dat is nog beter, dat is rehabilitatie. In de verslavingszorg word dit vaak resocialisatie genoemd. Het heeft beide in ieder geval te maken met: een plek (terug)krijgen op verschillende gebieden zoals: huisvesting, werk, opleiding, inkomen, sociale contacten en bovendien gezondheid.

Door de jaren heen in de drugsscene heb ik heel wat mensen meegemaakt die last hadden van angsten en dwangmatige handelingen. Gebruiken opzich zou je ook als iets dwangmatigs kunnen zien. Maar wat dan vooral schrijnend is, is dat diegene vaak verloederd, zichzelf op wilde laten nemen en diegene dan nergens terecht kon vanwege de dubbele diagnose. Hij/zij werd gewoon van het kastje naar de muur gestuurd. Bij de verslavingszorg zeiden ze:’je hebt psychische klachten, ga daar maar eerst wat aan doen, wij kunnen je niet helpen en bij de pschiatrie zeiden ze:’je bent verslaafd, ga daar eerst maar wat aan doen”. Een vriendin van mij, die echt de weg kwijt was en er erg slecht aan toe was, werd gewoon geweigerd en de deur ging weer dicht voor haar. Zij was zo in de war dat zij zelf niet meer in staat was voor zich zelf op te komen. Dat heb ik voor haar gedaan en het voorelkaar gekregen dat zij toch werd opgenomen. Gelukkig is er veel veranderd en het is inmiddels Delta-Bouman geworden. Er is nu een aparte afdeling voor de dubbele diagnose en er is standaard een psychiater aanwezig op de afdeling waar mensen terecht kunnen. Toch word er nog niet genoeg gedaan op het gebied van rehabilitatie. Tijdens mijn opname in de therapeutische gemeenschap was er anno 2002 wel veel veranderd. Er bestaan nu groepen die verschillende doelen hebben. Ik was in de groep terecht gekomen die zich met resocialisatie bezig houd. In de andere groepen hield je je meer bezig met therapie. Ik was dus alleen maar bezig met naar buiten toe werken. Ik ben toen vrijwilligerswerk bij het basisberaad gaan doen en ben bij een project terecht gekomen. Toen ik er eenmaal weg ging, was er geen begeleiding meer. Er zou dan ook nog nazorg moeten zijn, want dan pas begint het en ben je weer terug in de maatschappij en word je in het diepe gegooid. Ik had nog meer begeleiding nodig om nog wat zekerder van mijzelf te worden en een aantal zaken af te maken, zoals het regelen van mijn schulden. Maar vooral ook contact met lotgenoten had ik behoefte aan.

Met een verslavingsachtergrond heb je meer achterstand. Veel mensen hebben ook een crimineel verleden en daardoor in aanraking met justitie gekomen. Daarom is het extra moeilijk om je verleden achter je te laten en opnieuw te beginnen. Vaak hebben mensen schulden opgebouwd door de verslaving waar men nog jaren aan vast kan zitten. Zelf heb ik dat ook, ben zelf twee keer gestopt met gebruiken en dus twee keer opnieuw moeten beginnen. Door bijvoorbeeld die schulden zit je nog jaren vast aan je verslavingsverleden.

Maar nu was ik ook nog iemand met een psychiatrisch verleden. Eens een gek, altijd een gek! Ik dacht het niet! Ook in de psychiatrie ben ik opgenomen geweest en daarna in het diepe gegooid, in feite precies hetzelfde als in de verslavingszorg. Gelukkig kon ik met mijn verleden nog bij het Basisberaad terecht.

Het basisberaad

In 2002 ben ik betrokken geraakt met het project Clienten trainen hulpverleners van het Basisberaad te Rotterdam. Daar ben ik mee gaan doen met een groep mensen die allemaal een psychiatrische achtergrond hebben en met al die ervaringen hebben we een training voor hulpverleners in elkaar gezet. Het mes snijd aan twee kanten. In een gelijkwaardige situatie kan de client zijn verhaal kwijt en de hulpverlener kan er wat van leren. Het is de bedoeling dat men tijdens die training naar zichzelf kijkt(als hulpverlener) en waarom en hoe men in bepaalde situaties handelt. Omdat ik mee heb gedacht met de training in elkaar te zetten, ben ik nu officieel trainer met een certificaat. Ook kan ik wat verdienen als ik zo’n training geef. Het is alleen jammer dat het stil blijft rondom de trainningen en er weinig aanmeldingen binnenkomen. Tot nu toe hebben we alleen maar complimenten gekregen van diegene die hem wel hebben gevolgd. Het mooie is ook dat tijdens die training hulpverleners en clienten gelijkwaardig met elkaar een gesprek voeren. Kortom, iedereen word er wijzer van en graag zou ik in de toekomst meer hulpverleners willen trainen Doordat ik mee ging doen met deze training ben ik meer in de maatschappij komen te staan en kreeg weer andere contacten. Later heb ik ook de cursus:werken met eigen ervaring gedaan en kan nu zeggen dat ik ervaringsdeskundige ben..

Resocialisatie en de ervaringsdeskundige

In de verslavingszorg is er een lange geschiedenis van het begrip resocialisatie. Zo’n twintig jaar geleden werd het al eenonderdeel van het afkickprogramma. Bijvoorbeeld in Rotterdam kon je opgenomen worden en aan het einde van het programma werd je een paar dagen het diepe ingegooid. Dit was een therapeutisch middel. Men kon dan terugkeren naar de omgeving waar men vandaan kwam. Vaak de straat dus, het was ook de bedoeling dat men dealers of bekende plekken in de stad ging opzoeken, dit was een soort test om te kijken of je sterk genoeg was om de confrontatie met de buitenwereld aan te gaan. Als men dit goed had doorstaan, kon men daarna een plaats in het Re-entry huis krijgen waar je nog een half jaartje kon wonen met mede bewoners uit de therapeutische gemeenschap om daarna echt weer in de maatschappij terug te keren.

Er werd toen ook al vaak gebruik gemaakt van bepaalde kennis van clienten. Het ging dan meer om praktische vaardigheden zoals: timmeren, schilderen, stucadoren en noem maar op voor technische vaardigheden. Er zijn in de loop van de jaren heel wat huizen door (ex)clienten opgeknapt. Het was een normale zaak dat zulk soort klussen, vaak panden van de instelling zelf of panden van stafleden zelf die opgeknapt werden. Het mes snijd aan beide kanten, want de client kan daardoor zijn kwaliteiten laten zien, heeft een zinvolle dagvulling en kan ervaring opdoen, plus krijgt meer zelfvertrouwen en de instelling of staflid krijgt een mooi opgeknapt pand. De client werd verder nooit beloond in de vorm van betaling, een loon of salaris. Toch zou dit veel meer moeten gebeuren. Vooral voor eigenwaarde heeft dit grote betekenis voor de client.

Het is nu al jaren heel gewoon in de verslavingszorg en in de drugssene dat er projecten zijn zoals Topscore en de Straatkrant waar mensen met een verslaving of daklozen aangesproken worden op hun vaadigheden en men een dagelijks een bedrag kan verdienen met het verkopen van bv. De Straatkrant. Op die manier worden mensen in staat gesteld hun eigen geld te verdienen. Toch zou er meer moeten gebeuren op het gebied van werk voor clienten die verslaafd zijn. Vaak blijft het aangeboden werk beperkt tot het aanvegen van de straat of een metro-station of het verkopen van een krantje op straat. Er zou veel meer verschillend werk aangeboden moeten worden wat meer aansluit op ervaringen en vaardigheden van wat de clienten al in huis hebben. Vergis je niet. Ook de drugsscene is een afspiegeling van de maatschappij. Er zitten mensen tussen met allerlei verschillende vaardigheden. Van hovenier tot iemand die afgestudeerd is. Zo heb ik een meisje gekend die werd ontslagen nadat ze erachter waren gekomen dat ze heroine gebruikte. Dat was doodzonde want ze functioneerde gewoon goed en haar werk leed er niet onder. Zij was namelijk heel erg goed in bloemschikken en won prijzen bij het bloemencorso. Jammer genoeg werd zij de dupe van vooroordelen.

Deze vaardigheden, die met door scholing heeft opgedaan, hebben alleen niet echt wat te maken met de ervaringen die men heeft opgedaan met verslavingszorg of psychiatrie. Het is mijn eigen leven waaruit ik een goed voorbeeld kan geven waarin ik wel als ervaringsdeskudige een functie kreeg aangeboden bij het wetenschappelijk onderzoek. Binnen deze functie was het juist de bedoeling dat ik gebruik zou maken van mijn ervaringen. Vooral mijn ervaringen met de drugssene en daardoor mijn kennis van ins en outs van de subcultuur, was het mijn taak om een brug te zijn tussen deze subcultuur en de wetenschap. Mijn functie was: commutity fieldworker. Vooral dat commutity houd in dat ik een insider was met kennis en daardoor ook makkelijker contacten zou leggen en ingangen creeeren om de drugssene toegankelijker te maken voor onderzoek. Door middel van deze fuctie kreeg ik de kans om mijzelf te laten zien van een andere kant. Ik werd ook weer gewaardeerd en ik kreeg daardoor meer respect en zelfvertrouwen. Door deze erkenning werd het werk extra leuk en het bleef een uitdaging om wetenschap met levenservaring te combineren. Deze erkenning is van groot belang. Ervaringsdeskundigheid werd serieus genomen. Nog steeds zijn er mensen die eerst verslaafd waren en nu als ervaringsdeskundige een baan hebben gevonden in de verslavingszorg. Het is belangrijk dat de verslavingszorg deze ervaringsdeskundigheid ook echt gaat erkennen als iets wat onmisbaar is en een meerwaarde heeft voor alle betrokkenen.

Waarom is erkenning van ervaringsdeskundigheid belangrijk

In het kader van rehabilitatie is het belangrijk dat je als ervaringsdeskundige aan de slag kan, maar ook dat het erkent word en geen misbruik van word gemaakt. Het is van belang dat er een betaling aan vast zit. Pas wanneer je als ervaringsdeskundige een salaris krijgt, geeft dat een goed gevoel en een gevoel van eigenwaarde en je word weer helemaal geaccepteerd door de maatschappij. Het blijft van belang dat het voor het herstel van de client op dat moment ervaringsdeskundigheid als volwaardige kennis word gezien.

Liesbeth Vollemans